विपत्ति, मृत्यु र विनाश सत्य हो

हाम्रो देशले मानवीय तथा प्राकृतिक विपत्तिहरू भोग्नु परिरहेको छ। एउटा घाउ निको हुन नपाउँदै अर्को विपत्तिले ढोका ढक्ढक्याउँछ। यसपटक रसुवामा आएको बाढी-विपत्तिले सिङ्गो देशलाई रुवाएको छ। मानवीय क्षति, विस्थापन, घर-सम्पत्तिको विनाश र भविष्यप्रतिको अनिश्चितता यति ठूलो छ कि संख्याले मात्र त्यसको पीडा व्यक्त गर्न सक्दैन। कसैले घर गुमाएको छ, कसैले परिवार, कसैले वर्षौंको कमाइ र कसैले आफ्नो जीवनको आधार नै गुमाएको छ। यस्तो अवस्थामा देशभित्र र विदेशमा रहेका नेपालीहरू तथा नेपालप्रति सद्भाव राख्ने विदेशी मित्रहरूले समेत आफ्नो गच्छेअनुसार सहयोग गरिरहेका छन्।

दुःखको यस्तो घडीमा देखिएको यो मानवीय सहृदयता हाम्रो समाजको सुन्दर शक्ति हो। नेपाल सरकार, स्थानीय तह, सुरक्षाकर्मी, स्वास्थ्यकर्मी, स्वयंसेवी संस्था र सर्वसाधारण नागरिकहरू प्रत्यक्ष वा अप्रतिम रूपमा उद्धार, राहत र पुनःस्थापनामा जुटिरहेका छन्। तर विपत्ति ठूलो छ। आवश्यकता पनि ठूलो छ।रकम मात्र होइन, जनशक्ति, स्वास्थ्यसेवा, यातायात, मनोवैज्ञानिक सहयोग, सुरक्षित आवास, खाद्यान्न, औषधि र दीर्घकालीन पुनःस्थापना सबै चाहिन्छ। बाटोघाटो क्षतिग्रस्त हुँदा विडम्बना के हुन सक्छ भने सबैभन्दा बढी सहयोग चाहिने ठाउँ र व्यक्ति नै सहयोगबाट सबैभन्दा टाढा पर्न सक्छन्। कहिलेकाहीँ सहयोग गर्ने नियत अत्यन्त पवित्र हुँदाहुँदै पनि सूचना, समन्वय र पहुँचको अभावले राहत गलत ठाउँमा पुग्न सक्छ र वास्तविक आवश्यकतामा रहेका व्यक्ति छुट्न सक्छन्।

त्यसैले विपत्तिमा सहयोगका लागि केवल राम्रो मन पर्याप्त हुँदैन, राम्रो व्यवस्थापन र सही जानकारी पनि उत्तिकै आवश्यक हुन्छ। विपत्तिका बेला मानिसभित्रको करुणा जाग्छ। हामी सबै केही न केही गर्न चाहन्छौँ। कसैले पैसा दिन्छ, कसैले खाद्यान्न, कसैले कपडा, कसैले श्रम, कसैले आफ्नो सवारीसाधन र कसैले केवल एउटा सान्त्वनाको हात।तर यही भीडमा सहयोगलाई आफ्नो प्रचार, निजी स्वार्थ वा पारिवारिक फाइदाको माध्यम बनाउने केही मानिस पनि भेटिन सक्छन्। यस्तो सम्भावनालाई अस्वीकार गर्न मिल्दैन।एक-दुई स्वार्थी व्यक्तिको व्यवहारलाई आधार बनाएर सम्पूर्ण सहयोग अभियान र सहयोगी समाजमाथि अविश्वास गर्नु पनि न्याय हुँदैन।

मेरो विश्वास छ- नेपाली समाजमा स्वार्थभन्दा सहयोग ठूलो छ, लोभभन्दा दान ठूलो छ र निर्दयताभन्दा करुणा धेरै व्यापक छ। केही कालो थोप्लाले सम्पूर्ण आकाशलाई कालो प्रमाणित गर्दैन। वैदिक नीतिपरम्परामा एउटा प्रसिद्ध सूत्र छ- सत्य बोल, तर सत्य बोल्ने नाममा अरूलाई अनावश्यक पीडा नदेऊ। विपत्ति सत्य हो। मृत्यु सत्य हो। विनाश सत्य हो। जनतालाई वास्तविक अवस्थाबारे जानकारी दिनु पनि आवश्यक छ। तर सत्य प्रसारण गर्नु र बीभत्सता बेच्नु एउटै कुरा होइन। शवका नजिकका तस्बिर, क्षतविक्षत शरीर, रगत, मानिसको अन्तिम क्षण, आफन्तको अनियन्त्रित विलाप र उद्धारका अत्यन्त पीडादायी दृश्यलाई पटक-पटक प्रसारण गर्नु “सत्य देखाउनु” मात्र होइन, कहिलेकाहीँ त्यो अर्को मानिसको मनमा आघात पुर्‍याउने काम पनि हुन सक्छ।

विपत्तिका दृश्यहरू निरन्तर हेरिरहँदा प्रत्यक्ष रूपमा घटनास्थलमा नभएका मानिसहरूमा समेत डर, निद्राको समस्या, अत्यधिक चिन्ता, असहायता, बेचैनी र निराशा बढ्न सक्छ। बालबालिका, किशोरकिशोरी, वृद्धवृद्धा र पहिले नै भावनात्मक रूपमा संवेदनशील व्यक्तिहरूमा यसको प्रभाव अझ गहिरो हुन सक्छ। त्यसैले सामाजिक सञ्जालमा भाइरल हुने लोभमा बीभत्स भिडियो र तस्बिर राख्नु सहयोग होइन। त्यसबाट केही लाइक, सेयर र कमेन्ट बढ्लान्, तर कसैको निद्रा हराउन सक्छ, कसैको डर बढ्न सक्छ र पीडित परिवारको गरिमा फेरि घाइते हुन सक्छ। पीडितको दुःख हाम्रो ‘कन्टेन्ट’ होइन। कसैको मृत्यु हाम्रो सामाजिक सञ्जालको लोकप्रियता बढाउने सामग्री बन्नु हुँदैन।

रसुवाको विपत्तिमा कतिपय मानिसले ज्यानबाहेक प्रायः सबै कुरा गुमाएका छन्। घर गयो, खेत गयो, कागजात गयो, व्यवसाय गयो, पशुचौपाया गए, आफन्त गुमे र भविष्य कता जाने हो भन्ने आधारसमेत हरायो। यस्तो मान्छेलाई एउटा माइक्रोफोन अगाडि राखेर “तपाईंलाई अहिले कस्तो लागिरहेको छ?”, “आफन्त गुमाउँदा कस्तो अनुभव भइरहेको छ?”, “त्यो दृश्य देख्दा के भयो?” जस्ता प्रश्न गर्नु पत्रकारिता वा सहयोगको नाममा मानसिक घाउ कोट्याउनु हुन सक्छ। हामीले सोच्नुपर्छ- जसको आँखाअगाडि संसार भत्किएको छ, उसलाई आफ्नो पीडा प्रमाणित गर्न किन लगाउने? उसलाई बोल्न मन छ भने सुनौँ। बोल्न मन छैन भने मौनतालाई सम्मान गरौँ। रोइरहेको छ भने रुन दिऔँ।

क्रोधित छ भने उसको क्रोधलाई तुरुन्त “असभ्य” नठानौँ। तत्काल समाधान दिन नसके पनि उसको छेउमा शान्त भएर बस्न सकिन्छ। कहिलेकाहीँ विपत्तिमा सबैभन्दा ठूलो सहयोग एउटा वाक्य हुन्छ- “तपाईं एक्लै हुनुहुन्न, हामी तपाईंको साथमा छौँ।” यही वाक्य र “कठै बिचरा!” भन्ने वाक्यबीच ठूलो मनोवैज्ञानिक अन्तर छ। “कठै बिचरा”ले सहयोगीलाई माथि र पीडितलाई तल राख्छ। यसले असहायता, हीनता र दयाको पात्र भएको अनुभूति बढाउन सक्छ। तर “हामी सँगै छौँ” भन्ने वाक्यले समानताको सम्बन्ध बनाउँछ।

यसले आशा दिन्छ, आत्मबल दिन्छ र मानिसलाई सम्झाउँछ- मेरो जीवनमा ठूलो दुर्घटना भएको छ, तर म एक्लो छैन। विपत्ति भोगेको व्यक्ति “बिचरा” होइन, ऊ कठिन परिस्थितिसँग सङ्घर्ष गरिरहेको सम्मानयोग्य मानिस हो। पीडितहरूको सबैभन्दा ठूलो अपेक्षा स्वाभाविक रूपमा सरकारसँग हुन्छ। सरकार सबै नागरिकको साझा संरचना हो। सरकार कुनै अमूर्त देवता होइन, हामीजस्तै मानिसले बनाएको र कानुन, संस्था तथा कर्मचारीमार्फत सञ्चालन हुने संयन्त्र हो। विपत्तिपछि नागरिकको अपेक्षा अत्यन्त ठूलो हुन सक्छ, तर सरकारी संयन्त्रको क्षमता, गति र पहुँच त्यो अपेक्षाअनुसार नहुन सक्छ।

यही अन्तरले पीडितमा आक्रोश जन्माउन सक्छ। सबै गुमाएको मानिस रिसाउन सक्छ, चिच्याउन सक्छ, गुनासो गर्न सक्छ। दुःख कहिलेकाहीँ आँसु भएर निस्कन्छ, कहिलेकाहीँ मौनतामा बस्छ र कहिलेकाहीँ क्रोध बनेर विस्फोट हुन्छ। त्यसैले सरकारी अधिकारी, सुरक्षाकर्मी, स्थानीय जनप्रतिनिधि र राहतकर्मीहरूले पीडितको आक्रोशलाई व्यक्तिगत अपमान ठान्नु हुँदैन। अभिभावकसँग सन्तानले गुनासो गरेझैँ नागरिकसँग सरकारलाई प्रश्न गर्ने, गुनासो गर्ने र सहयोग माग्ने अधिकार हुन्छ। यस्तो अवस्थामा सरकारी संयन्त्रले प्रतिवादभन्दा धैर्य, भाषणभन्दा सूचना र आश्वासनभन्दा यथार्थ कार्यलाई प्राथमिकता दिनुपर्छ।