अब हामीसँग आफ्नो घर पनि छैन

पौष २८, २०८१ / प्रभातराज पाण्डे

आज पनि, सखारै, उस्तै गरी
मानिसहरू सल्बलाए
निद्रामै अनुभूत एउटा कोलाहलले ।
आँखा टकटक्याए
परेला तन्काए
आँखा चिम्म गरे
फेरि आँखा खोले
केही फरक परेन
उस्तै चकमन्न अन्धकार थियो ।
मानिसहरू अत्तालिए
भित्ता छामे
ढोका खोले
बाहिर पनि निस्पट्ट अन्धकार थियो
आकाशमा न ताराहरू थिए न जुन थियो
उस्तै चकमन्न अन्धकार थियो ।
सपना हो कि ?
मानिसहरूलाई लाग्यो
अथवा ऐठन परेको हो ?
आफैलाई चिमोटे र
आँखा तरे
आकाशमा न कुनै नक्षत्र थियो न त सूर्य नै
थियो त उही चकमन्न अन्धकार मात्र ।
मानिसहरू भयभित बने
बाटो बिराएका, भयानक जंगलमा ।
छिमेकमा
सिंहको शिकारमा हिंडेका शिकारीहरु
चोक्टा लुछ्दै थिए
उत्सवमा
सुनका बन्दुक बोकेर ‘क्याम्प फायर’ गर्दै थिए
स्यालहरु जयघोष गाउँदै
रयाल काढ्दै बसेका ।
आकाशवाणी भइछाड्यो
” मानिसहरू हो, आउ
लैजाउ मसँग एउटा ‘ दिया सलाई ‘ छ
मसँग अलिकति पेट्रोल पनि छ
आफ्नो घरमा आगो लगाउ र
बस्तिलाई उज्यालो पार
तिमीले अध्यारोबाट मुक्ति पाउने छौ
संसारको रित यस्तै छ । ”
मानिसहरू उज्यालोको खोजीमा
शिकारीहरु भएतिर लागे
‘ दिया सलाई ‘ र पेट्रोल ल्याए
एक मुठी च्युरा र एक मुठी भटमास पनि
र झोसे बस्तिमा आगो
देखे जताततै चकाचौंध उज्यालो
मानिसहरू कुत्किए, उफ्रिए र रमाए ।
बुकु लागेको एउटा बालकले
भटमास च्युरा चपाउँदै
आगोको उज्यालोमा रमाइरहेकी
आफ्नी आमालाई कानमा सोध्यो
” आमा अब हामी कहाँ बस्ने ? ”
आमा झस्किइन र खसमसँग साउती गरिन
खसमले साथीसँग र साथीले भाइसँग ।
बिस्तारै बस्ति खरानीको थुप्रो बन्यो
मानिसहरू अझै डरलाग्दो अध्यारोमा भासिए
भिडबाट एउटा आवाज आयो
समवेत श्वरमा
” ओतलाग्न अब हामीसँग आफ्नो घर पनि छैन ।”